گفتگوهاي تنهايي
گفتگوها
گاه از یاد می بری که هستی که باید باشی، که به خویشتن خویش و حقیقت وجود خویش می بایست متکی باشی، نه بر حرفها،نه بر وقایع(و چه سخت است به ابتذال وقایع درافتادن همیشه من این را گفته ام همیشه ،همیشه من این را میگویم) وقایع از آن جهت که اتفاق افتاده اند، و حقایق ار آن روکه بودند ، که تو خود وعده آنان را شنیده و دیده بودی و حالا ... چه بگویم از درد فراموشی که هر چه هست از بلاتکلیفی و تنهایی از خستگی و نو میدی از درد و ملالت زدگی یا از خود بینی و غرور از غلو و خود بزرگ سازی همه و همه از اوست که از یاد برده ای گذشته خویش را چه در زمان و چه در ازل ،چه خویشتن را چه دیگران ... (بگذربم و باز هم بگذریم)... (این متن رو خواهرم مرضبه برام فرستاده ...واقعا قشنگ بود و به نوعی ادامه حرفهای من در این وبلاگ .مرسی مرضیه جان ) مـن اکنــون با درونــی پــراز ناشنـاختـه ها کــه دست هیــچ اندیشــه ای ونـوازش هیـچ احســاسی آن را هــــــرگـزلمــس نــکرده ودرهیـچ " فــهمیدنی" جایـی بـــرای خــود نیافتـــه؛میـــــروم تـا ازچشمـی نیـز کـه مــرا می شنــاخت ویـا مـــی تــوانست بشنـــــــاسـد دوربـاشــــم ودرانبــــــوه نـورافـکـن صــدها وهــزاران چشـم کـه همـواره بــه رویم بازند نامـرئی گــــردم. . تو ای خــــورشید ! بــردر دروازۀ مغــــرب ایستــاده ای چــه می کنـی؟ چشـــم انتظار کیستـی؟ غــــروب کـن بگـذارشب بیاید بگـذارجامــۀ سیاهش رابـرچهـــــرۀ کائنـات افکنـــد بگـــذارشب باز بـــرسـرم خیمــه زنــد . مـن دردل تاریک شب، درسکــوت آرام شب، دورازچشم پاسبانان شهــــر، درپــرتومهــــربان و رازدار مهتاب : میعــــادگاه هـرشب نگاههای اسیـــر، هـرگاه کـه درد بــرجانم پنجـه افکندوعقـــدۀ نمازی، نیــاز آتشیـن و بی تاب نیـایشی راه حلقــــومم را بست ، ازبستــــــرم پنهانــــی بــرخــواهم خاست،خانــه ام راپنهانی در دل شب تــرک خواهم کرد دررا آهسته خواهم گشودوخـواهم بست ودرسایــۀ دیـوارهای بلند شهـر،ســردرگــریبان اندیشه ها، اندیشه درگــــریبان دردهاخــــواهم رفت، راه رامــی دانم ،پنـــهان ازچشـم پاسبانهـا خــود رادردل تیـــرۀ شب بـه سایـــۀ منارۀ تـوای خانــۀ امن دلـم !خـواهم کشاند، تمام در ودیـوارت رابا قطـــره های اشکـی کــه ازچشـم یک امام درخلــوت محـــراب فــرو می چــکد خــواهم شست همـــه جا را .... بابــاران اشکـــــــــی کــــــه ازچشـم یک بنـده در بـــــرابـــــر معـبــــــــــــــــــــودش........... تمام درودیــوارت را آغشتـــه بـه سخنان دردآلود علـــــی می کنم خطاب بـه همسـرش فاطمــه آنجاکـــه از رنجهای بیشمـــاری کـــه فاطمــــه درغصب حـق علــــی کشیده است بـــه درد یاد می کند. وآنگاه کــــه پـــرتـو مـــــرموز شمع در زیــرغــــرفه درقلب محـراب افتاد ودرودیواروفضای آن را نـــــوازش کــــرد در را مـی بندم ووضـــــوئی از ســرامید، غــرق لذت ، پــرازآمـــرزش، ســرشار ازبـرآورده شدن حاجات... می سازم وآنــــگاه درقلب محـــراب بـــه نمــازمی ایستم ...خـــود رادرآغـــــوش محراب همچـــــون کـودکی می افکنـــــم وازشــــوق، ازدرد،ازآنچــــه کشیده ام ودیده ام می گـــریم، مــــی نالم، حــرف می زنم، دعا می خـــوانم،مناجات مــــــی کنم. دروســـط صــحن باز وروشــــن وخلــــوتت مـــی ایستم ودو دستم را ازســــــــر نشاط وپیـــــــروزی ورهایی بـــــه آسمان بــــــرمی دارم وبلـند ترین فـــریاد هایم را بـرسقف آسمان مـــی کـوبم و بـــر می گــــردم؛ محــــراب خالی است ، خلــوت وساکت وآرام ،مسجد همــــــه یک آغـــــــــــوش شده است ومـن خستــه ورنجــــــور، خــــود رادرآغــــــــــوشـش رها مــــی کنــم ، ســـــرم رابــرسینــــــۀ محــراب می نهـم ومی گـــــریم وکم کم بـه خــواب میرومی روم دکتـــــرعلی شـــــریعتی .....
