گفتگوهاي تنهايي
گفتگوها
سكوت ره آوردهاي خاص زندگي هميشه در سكوت پيشكش ميشود دوستي وعشق ميلاد ومرگ شادي و درد گل و طلوع خورشيد و سكوت به مثابه فضاي ژرف « فرزانگي» (مارگوت بيگل ) خسته... پردرد ...تنها... مرد فرياد زد... اكنون و اينجا... تنهايي غمگينم مي كند با ديگران بودن خسته ام ميكند گريستن خموده ام ميكند خنديدن پر از احساس گناهم ميكند ... سخن گفتن تهي ام ميكند سكوت تنهايم مي كند تنهايي غمگينم مي كند ... چگونه ام ادامه اي ميسر است چگونه... در حصار بي روزن لحظات... اينجا ... جز رفتن ... جز گذشت ... ديگر كدام راه با قي مانده است اگر راهي هست چرا نمي بينم و اگر هست چرا نمي گذرم … كات در سكوت بي مثال شب اين آاز مي پيچيد وبس… پايان شك وقتي سايه خائن شك فرود آمد كنايه وار بر خويشتن خنديدم اگرچه خيانتهاي او هميشه مرا به شكست رسانده امااين بار.... چقدر بايد از شك هراسيد ... هراس آنجاست كه پاي عقل درميانه باشد ومن هراسان از آن شكست بي ترديد به استقبال آن مي رفتم ... و شكستي آنچنان سنگين... كه گويي ديگر هيچ تواني برايم نماند ... ومن غرق در انديشه تنهايي ديگر هرگز نتوانستم كه چون گذشته ادامه دهم ... و اكنون اين "من" در كجاي اين دنياي بي مقدار جاي دارد ... گو هيچ جا يا همه جا ... وقتي دلي نداري كه جايي باشد گو هر جا كه هستي باش ... چه فرقي مي كند كه كجا باشي وكي و چگونه ؟ ديگر كدام شور باقي مي ماند تو را و اين پيمانه كردنهاي بي دليل را..."افسانه هاي سر گر دانيت اي قلب دربدر به پايان خويش نزديك ميشود "(1) با اين همه از ياد مبر كه ما من وتو انسان را رعايت كرده ايم خود اگر شاهكار خدا بود يا نبود و عشق را رعايت كرده ايم (2) 1-شاملو 2-شاملو امتناع اگر وقت براي نوشتن نيست … وقت براي خواندن …وقتي براي ماندن … يا حتي وقتي براي راندن … وقت براي ممتنع بودن هميشه باقي است …. پس بهتر است اكنون و اينجا جهت مند باشيم چرا كه "فرصت زيادي را به دشمن خويي از كف داداه ايم و هيچكس نمي داند چقدرفرصت باقي است تا جبران گذشته كنيم دستم را بگير …" نه … دوست دارم تا هميشه از اين تصميم بهره مند باشم از تصميمي كه اينجا واكنون مي گيرم در اين مخمصه … در اين جايگاه فراموشي … در اين ويرانجاي … در اين دامچاله تقدير كه اميد سپيده دمي نيست… در اين … آه اي بزرگ تنها تو را ياد ميكنم دربستري كه عشق تشنگي است … و"چه بي تابانه مي خواهمت اي دوري ات آزمون تلخ زنده به گوري …چه بي تابانه تو را طلب ميكنم"(اي دوري ات آزمون تلخ زنده به گوري) … وچه زنده به گوري دير پاي و سر سختي آنچنان كه ديگر نفسي نيست مرا كه حتي به پاسخ پرسشي هر چند كوتاه بلي اي بگويم …هرچند نه از بلي گفتن خاطره خوشي دارم نه از نه گفتن … وچه تلخ است كه جايگاه "بلي "ويا "نه " گفتن را از ياد برده باشي وآمدن از روي حسابي نباشد ورفتن از پي حسابي واينجاست كه طعم تلخ رهايي از قيد هر چند دست وپا گير نصايح ديگران پديدارمي شود و پاسخت به اين پرسش كه مقصر كه بود لاجرم اين خواهد بود كه "خودم"… خودم كردم كه لعنت بر ... ويا خود كرده را تدبير نيست … واكنون در اين جهان ظلماني … در اين روزگار سر شار از فجايع … در اين دنياي پر از كينه …" هر جا كه سر زدم همه در مرز بودن است كو مرز تازه اي كه فراتر ز بودن است" شايد اين احساس قدري غير عادي … زشت يا حتي غير حقيقي باشد … اما هست چه كنم اگر حداقل آن چيزي كه هست انجام ميشد بهتر يا حتي خواستني تر نبود اگر چه اينجا هم همان نه ها و همان بلي ها را شايد تلخ بيابيم اما … ايا واقعا احساس من به من چنين مي گويد …؟ (وقتي مدام در فشار و اضطراب باشي در شگفت نمي بايست بود از ناشناسي احساس خويشتن … مي بايست قدري بيشتر انديشيد… قدري بيشتر … قدري بيشتر مي بايست عشق ها را به ياد آورد … در جايگاهي كه عقلا را بزرگي است …(عاقلان نقطه پرگار وجودند )بگذريم … بگذريم … و باز هم بگذريم بهتر است فقط …آري فقط مدتي … بي كران باشيم بي كران هم چون همه لحظات تنهايي اوي… :مارگوت بيگل :شاملو :مارگوت بيگل :قيصر امين پور تقديم به همه ياران ... براي همه دوستان ... براي همه آنان كه در مي يابنداز آن پيشتر كه گفته باشي ...ومي فهمند از آن پيشتر كه خود فهميده باشي... مدتها بود كه به دنبال جايگاهي براي گفتن مي گشتم جايگاهي كه بتوان در آن نوشت واز حرفهايي گفت كه براي نزدن آفريده شده اند و اكنون با اين وبلاگ فكر ميكنم آن جايگاه را هر چند محدود يافته ام زماني با خود ميگفتم كه چه فرق ميكند كه كجا باشي درراهي كه پايانيش نيست« وقتي كه به پيرامن تو /چانه ها /دمي از جنبش باز نمي ماند/بي آنكه از تمامي صداها يك صدا آشناي تو باشد» اما اكنون ديگر دريافته ام كه اگر در شرايطي كه دوستش داري نيستي بهتر است شرايطي را دوست بداري كه در كنار توست... بگذريم ...
